Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Κρεμάλα! Είναι στην μόδα!

Κάποτε η "αριστερά" ήλπιζε στην βοήθεια των Ρώσων και η "δεξιά" της δύσης...

Ο ένας άνθρωπος κρεμούσε και δολοφονούσε τον συνάνθρωπό του. Ο ένας έλεγε τον άλλον προδότη! 
Μίσος και άγρια εγκλήματα "δικαιολογημένα" και κρυμμένα πίσω από τις λέξεις "εμφύλιος πόλεμος".

Τώρα η "δεξιά" μιλάει για πολιτική στροφή σε Ρωσία και η "αριστερά" χαϊδεύεται με την δύση. 
Και πάλι όλοι ζητάνε κρεμάλες...
Μόδα η κρεμάλα...
Κάνει πορείες ο κόσμος και ζητάει θανατική ποινή, ζητάει κρεμάλες και βασανιστήρια.
Βλέπω φωτογραφίες του Τσίπρα που με τη βοήθεια του φωτομοντάζ αντί για γραβάτα "φοράει" κρεμάλα.
Η άλλη πλευρά συνεχίζει να φωνάζει το γνωστό σύνθημα "φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες". 

Είναι ο διχασμός των ανθρώπων.
Όλοι νομίζουν ότι εκπροσωπούν το σωστό.
Όλοι νομίζουν ότι το πρόβλημα θα λυθεί αν κρεμάσουν αυτόν που πιστεύει το αντίθετο.

Κι όσο ο κόσμος διψάει για αίμα οι εκλεγμένοι αμφότεροι αναφέρονται σε περιοχές, όπου είχαν γραφτεί κατάμαυρες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, χωρίς ντροπή.
Καμαρώνουν...

Κι αυτόν εδώ τον κύκλο τον σχηματίζουν οι μεγάλοι. Πολιτικοί, Ρωσία, Αμερική, Ισραήλ, Γερμανία, Αφεντικά, Θρησκείες, Μασόνοι και στοές, Δημοσιογράφοι, Δικαιοσύνη και όποιος άλλος νομίζει ο καθένας. Είναι μια ωραία δικαιολογία κι αυτή.
Δικαιολογούμε το μίσος. Άσχετα που οι περισσότεροι πιστεύουμε σε κάποιον Θεό που μίλησε για αγάπη.Εμείς είμαστε οι μαριονέτες μέσα στον κύκλο. Μας βολεύει να το αποδεχτούμε. Κι αν δεν μας βολεύει βρίζουμε αυτούς που ορίζουν τον κύκλο.

Μας εξουσιάζουν. Έχουν την δύναμη να μας βάλουν να επαναστατήσουμε με την ψήφο μας. Ούτως ή άλλως οι εκάστοτε κυβερνήσεις εκλέγονται εκ των προτέρων (δεν χρειάζεται νοθεία για να κατευθύνεις τον κόσμο). Κι όλοι δουλεύουν μαζί. Φιλαράκια ήταν εξάλλου οι πολιτικάντηδες από τα πανεπιστήμια που τους στρατολόγησαν στις κομματικές νεολαίες.
Γι αυτούς το μίσος είναι επάγγελμα. Το απολαμβάνουν.
Κι αν αποφασίσουν ότι θα πρέπει να σφαχτούμε; Θα σφαχτούμε!
Μετά θα λέμε ότι φταίει η Αμερική, η Ρωσία κλπ...
Γιατί εμείς δεν φταίμε ποτέ. Αν σκοτώσουμε με εντολή, ήταν εντολή.
Αν κρεμάσουμε τον προδότη... ήταν προδότης... και η ιστορία συνεχίζεται.

Το μίσος μας το δίδαξαν οι δάσκαλοι, οι παπάδες, οι πολιτικοί. Ίσως οι γονείς και οι φίλοι μας. Η κοινωνία μας γενικότερα.
Όσο ο κόσμος τη βγάζει οικονομικά, γινόμαστε πιο φιλάνθρωποι. Βοηθάμε τους ανθρώπους στην Ταϊλάνδη ας πούμε το 2004 που τους έπληξε το τσουνάμι.
Τις κρεμάλες τις ζητούσαν λίγοι γραφικοί. Τώρα που τα οικονομικά ζόρισαν, θα πρέπει να κρεμάσουμε μερικούς...

Τι νόημα έχει να συνεχίσω να γράφω. Οι ελάχιστοι που το διαβάζετε θα ψάξουν να κολλήσουν μια ταμπέλα και θα προβάλλουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν το μίσος...
Μόνο η αγάπη μπορεί να σώσει τον κόσμο.
Μόνο αν γεμίσει ο κύκλος με αγάπη. Δύσκολο δεν λέω, αλλά ας το γράψουμε κι αυτό σε ένα Blog. Για τις κρεμάλες διαβάζουμε παντού...
Είναι πάλι στη μόδα βλέπεις... Το μάθαμε το παιχνίδι από το δημοτικό...
Τότε στον πίνακα, τώρα στις πορείες...

 Ονειρευόμαστε λοιπόν έναν κόσμο με κρεμάλες; Ας το σκεφτούμε ξανά!


Σου άρεσε το άρθρο που διάβασες; Κάνε Like και Share!