Το τι θεωρεί κάθε εποχή “καλό άνθρωπο” και “δίκαιη ζωή” αλλάζει, αλλά υπάρχει ένας πυρήνας που μένει σταθερός: ο σεβασμός του άλλου. Μια τέλεια κοινωνία, προφανώς, κι δεν είναι εφικτή, αλλά μια κοινωνία σεβασμού, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Δεν χρειάζεται να αγαπιόμαστε όλοι. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε. Δεν χρειάζεται καν να καταλαβαίνουμε. Ο σεβασμός δεν υπόσχεται αρμονία, αλλά προσφέρει τη δυνατότητα να ζούμε μαζί χωρίς να ακυρώνουμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου.
Μιλάμε για πράγματα της καθημερινότητας. Για το να μιλήσεις ευγενικά στον άνθρωπο που σε εξυπηρετεί, να περιμένεις την σειρά σου, να παρκάρεις χωρίς να ενοχλείς, να μην πετάξεις τα σκουπίδια σου.
Και μιλάμε και για πράγματα πολύ μεγάλα. Να δουλεύεις αναλαμβάνοντας με σοβαρότητα τις υποχρεώσεις σου. Να αναλάβεις την ευθύνη του λάθους σου, οταν προκύψει. Να μην χτίζεις και να μην ακολουθείς ρητορικές μίσους. Να συμπαραστεκέσαι ηθικά στον πόνο του άλλου. Να καταλαβαίνεις πως σημασία δεν έχεις μόνο εσύ.
Φαίνεται δύσκολος ο σεβασμός. Γιατί είναι μια διαρκής πράξη αυτοσυγκράτησης, μια επιλογή να θέτεις όρια στον εαυτό σου πριν τα θέσεις στους άλλους. Αλλά μια κοινωνία χωρίς σεβασμό είναι πραγματικά αανυπόφορη.Και όπως έχει φανεί στην δική μας περίπτωση, επικίνδυνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου